het leed wat confectiemaat heet

                                              Het leed wat confectiemaat heet.

Ik heb al jaren broekmaat 40, de ene keer zit het wat strakker dan de andere keer, en als mijn spijkerbroek net gewassen is moet ik ook wel eens rare sprongen maken om de broek dicht te krijgen, en als ik m dan een paar uur aan heb, slobbert ie om mijn kont.

Maar broekmaat 40 is NIET altijd maat 40, ik kan dus nooit iets via internet bestellen... dus op naar de winkel, of de kringloop want daar mag ik ook graag eens struinen voor leuke kleding, niets mis mee en je vind er echt de leukste dingen..

Dus ik naar de winkel, pff het is hier wel erg warm zo met die winterjas aan, de muziek staat op standje oor beschadiging en het personeel loopt al kauwgom kauwend de winkel door.  Ik struin door de rekken en verhip  ik scoor een leuke broek maat 40 ..  een leukertje ook nog, helemaal mijn ding.

Op naar de paskamer  er is er gelukkig nog eentje vrij. Jas uit, laarzen uit, broek uit.. oeps mijn slip glijd ook al half uit, eerst maar even ophijsen... zit het gordijn wel goed dicht??? Pff gelukkig niemand heeft het gezien.   Zo nu de nieuwe broek aantrekken....... ene been erin.. hmmm gaat nog net.. andere been en dan... komt ie niet verder dan mijn bovenbenen... grrrrr.. nog een keer kijken of het maat 40 is.. ja staat er toch echt in... oke broek weer op het hangertje, mijn eigen broek aan, laarzen weer aan, jas weer aan... het zweet breekt mij ondertussen uit en mijn hoofd zo rood als een kreeft,  broek terug gehangen en verder neuzelen..

Andere broek gevonden, en neem voor de zekerheid nog een paar andere mee.. duik de paskamer weer in en het ritueel begint weer van voren af aan... 

yesss ik kan m aan.... ow nee ik krijg de knoop niet dicht... even mn buik inhouden.. pffff krijg het er warm van... jaaah die zit dicht.. ik voel me helemaal geen rollade hoor .... hmmm rondje voor de spiegel... voorkant, ,achterkant, zijkant... neeeh dit kan echt niet... grrrrr, volgende dan maar proberen.

Broek nummer 3.... he he ik heb m aan en joepie die past.. zit goed, krijg de knoop makkelijk dicht en het kleurtje is ook nog leuk...  en nu weer mijn eigen broek, laarzen en jas aan en op naar de kassa.. he he.... 

Ik hang  de andere broeken weer terug, en loop al zwetend met mijn te dikke winterjas aan naar de kassa waar inmiddels een behoorlijke rij staat te wachten... oke geduld is een schone zaak en ik sta droog... en warm.. te warm...

Ik ben aan de beurt, he he.. en ik heb mazzel... er gaat nog korting af..wow.. super blij loop ik de winkel uit, de koelte tegemoet want mijn rode verhitte hoofd heeft even een afkoelmomentje nodig..  Ik kijk in de etalage van een andere winkel en zie daar toch een leuke broek hangen... zal  ik?????

Neeeeh... voor vandaag al genoeg hink stap sprongen gemaakt in het pashokje.. ben toe aan thee, lekker thuis op de bank en genieten van mijn nieuw verworven aanwinst.. 

Maat 40... tsja maat 40... er zijn zo veel verschillende maten 40... dat je door de broeken die ene broek niet meer ziet..  

chagrijnig tegenwoordige of voltooid verleden tijd

Chagrijnig, tsja, zelf heb ik helaas niet zo`n glimlach gezicht en kreeg ik vroeger, zelfs als ik op stap was, vaak te horen: “jeetje wat kijk jij chagrijnig zeg!!”, en dat terwijl ik dat helemaal niet was! Ik heb gewoon geen omhoog krullende mondhoeken. Ik heb meer het trieste clowns mondje DNA zullen we maar zeggen..

Gelukkig kan ik glimlachen en genieten van de dingen die ik doe of meemaak, tijdens een regenbui ineens een prachtige regenboog zien of als ik ergens wandel of loop een prachtige  bloem tegen komen ergens verlaten tussen de stoeptegels, of zoals nu, de rijp aan de bomen en het heerlijke winterse weer, of door de dingen die ik knutsel…

Als ik buiten loop, of ergens onderweg ben, valt het mij op dat er zoveel mensen een chagrijnig gezicht hebben en ik vraag mij af waarom dat eigenlijk komt, want ik denk niet dat iedereen hetzelfde DNA heeft als ik. (trieste clowns mondje). Man of vrouw, het maakt niet uit, allemaal hebben ze een soort van zelfde blik op hun gezicht, op de fiets in de auto, lopend achter de kinderwagen.. Het maakt niet uit waar ik ze tegen kom.

Ik zie zelden mensen die lachen, fluiten, neuriën of zingen onderweg.  Kijk eens goed als je in de rij bij een kassa staat, vooral als het druk is, … zie jij weleens iemand met een glimlach op zijn/haar mond staan?? Ik niet.. ik zie ernstige gezichten, nadenkend of zich ergeren aan de lange wachtrij of dat de caissière niet opschiet.. tuurlijk heb ik ook… ik sta altijd in de verkeerde rij, maar als ik dan kijk naar de dingen om mij heen, die oude dame met de gekke handschoenen of dat kindje die allerlei vragen stelt aan haar moeder.. ja dat tovert een glimlach op mijn gezicht. Is de mens dan zo veranderd dat er geen aandacht meer is voor die kleine dingen die het allemaal zo`n stuk leuker maken in het leven? Zijn we allemaal zo ernstig geworden en ons niet meer bewust van onze omgeving of onze naasten? Zijn we dan zo vol met zorgen en verdrinken wij erin?? De tegenwoordige tijd….. iedereen die voor zichzelf is… de wereld die veranderd… ik snap dat de mens dan ook veranderd, maar van lachen ga je vooralsnog niet dood…  Hooguit kan je buikpijn krijgen…

Ik zou willen dat het woord chagrijnig voltooid verleden tijd word… dat de mensen weer vriendelijker zijn, er gefloten, gezongen, gelachen wordt op straat..  gewoon…… genieten…

mid-wife-crisis

                                          Mid-wife-crisis

Iets waarvan ik het bestaan niet eens wist, het sluipt ineens je lijf in alsof het er al altijd heeft gezeten en je opeens bewust word dat het er is. Een vreemd vaag gevoel in je lijf, het ineens bewust worden dat je ouder word en je bewust word van het leven wat in 50 jaar tijd zo snel voorbij gesjeesd is. De lijntjes om je ogen die dieper worden, hier en daar een grijs/zilveren highlight die wild  tussen je rood geverfde haren uitspringt alsof het wil zeggen: "hé zie je mij wel?". Je velletje die niet strak meer zit en die je steeds meer het gevoel geeft dat je op een rare vleeskleurige plofkip uit de supermarkt gaat lijken en je het gevecht tegen de kilootjes maar steeds weer opnieuw en opnieuw beleefd als een slechte droom die elke nacht terugkeert en je sexappeal zo`n beetje het niveau 0 heeft bereikt. 
De hoge hakken liggen al jaren onder een dikke laag stof achterin de kast, 
de te korte rokjes zijn al tijden uit de ban, make-up nee niet meer want  door t wrijven in mijn ogen zie ik er na een half uurtje toch uit als een slaperige Pandabeer, en die dijken onder mijn ogen, van wallen kan ik niet meer spreken, zijn met de duurste producten niet meer weg te werken, hoe overtuigend de reclames op de t.v. hun uiterste best doen om mij over te halen door een oogverblindend resultaat te laten zien bij een 20 jarige schoonheid, waarvan ik mij afvraag hoe ze er zonder al die lagen hydraterende zooi uit zou zien. maak ik mij druk?? Neeeeee, want deze Mid-wife geniet met volle teugen van de dingen die ze tegenkomt, en gaat elke dag gewoon zonder zich druk te hoeven maken of de mascara uitgelopen is, dr haar nog in model zit en dat die kont nog een beetje strak in de broek zit, de straat op en  zich totaal niet meer bekommerd of de mensen haar nu wel of niet zien.  De onzekerheden die je als 20, 30 en misschien ook wel 40 jarige had zijn er niet meer, er is een stukje rust gekomen die je niet voor mogelijk had gehouden. Het is een stukje opnieuw verworven vrijheid die je doet stralen, " mid-wife"  is voor mij gewoon  "mid-life", gewoon een nieuw hoofdstuk in mijn leven. :)